.........ครั้งหนึ่ง เมื่อพระพุทธเจ้ากำลังเสด็จดำเนินทางไกล พราหมณ์

ผู้หนึ่งได้เดินทางไกลทางเดียวกับพระองค์ มองเห็นรูปจักรที่รอยพระ

บาทแล้วก็มีความอัศจรรย์ใจ ครั้นพระองค์เสด็จลงไปประทับนั่งพักที่

โคนไม้ข้างทาง พราหมณ์จึงเข้าไปเฝ้าแล้วทูลถามว่า " ท่านผู้เจริญ

คงจักเป็นเทพเจ้า ? " " แน่ะ ! พราหมณ์ เทพเจ้าเราก็จักไม่เป็น "

ตรัสตอบ " ท่านผู้เจริญคงจักเป็นคนธรรพ์ ? " " คนธรรพ์เราก็จัก

ไม่เป็น " พราหมณ์ถามต่อ เป็นยักษ์ เป็นมนุษย์ พระพุทธองค์ก็

ตรัสตอบว่า " เราก็จักไม่เป็น " พราหมณ์ย้อนทุกคำถามอีกครั้งแล้ว

ถามย้ำว่า " เมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านผู้เจริญจะเป็นใครกันเล่า...? "

ตรัสตอบว่า " นี่แน่ะพราหมณ์ อาสวะเหล่าใดที่เมื่อยังละไม่ได้

จะเป็นเหตุให้เราเป็นเทพเจ้า เป็นคนธรรพ์ เป็นยักษ์ เป็นมนุษย์

อาสวะเหล่านั้น เราละได้แล้ว ถอนรากเสียแล้ว...หมดสิ้น...ไม่มีทาง

เกิดขึ้นได้อีกต่อไป

เปรียบเหมือนดอกอุบล ดอกปทุม ดอกบุญฑริก เกิดในน้ำ

เจริญในน้ำ แต่ตั้งอยู่พ้นน้ำ ไม่ถูกน้ำฉาบติด...ฉันใด เราก็ฉันนั้น

เหมือนกัน

เกิดในโลก เติบโตขึ้นในโลก แต่เป็นอยู่เหนือโลก ไม่ติดกลั้ว

ด้วยโลก ฉันนั้น

นี่แนะ ! พราหมณ์ จงถือว่าเราเป็น " พุทธะ " เถิด


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เมื่อสิ้นหวัง พุทธพจน์จะค้ำจุน
เมื่อสิ้นสงสัย พุทธพจน์จะบังเกิด
เมื่อสิ้นกิเลศ พุทธพจน์จะนำทาง

อีกไกล ๆ