ไม่ได้เขียนมาซะนาน
หลังจากการแอบอู้งานอยู่พักใหญ่ ๆ และเริ่มคิดได้ว่าได้เวลาต้องทำละ
แต่ทำไงได้อะ มะมีอารมจะทำเอาซะเลย "ไฟ" ขยันมันมอด
ว่าจะเคลียทุกอย่างให้เสร็จช่วงเกษตรแฟร์
แต่เอาไปเอามา ไหงมันเป็นงี้หว่า มะได้ทำไรซักอย่าง -*- เศร้าเลยงานนี้
งานกองท่วมหัวละ รับนู่นมารับนี่มา ทำให้เค้ามะทันตายแน่
กะว่าเอาวะ เด๋วรีบทำเลยละกัน กะลังจะเริ่ม -*- ..... คิดมะออก
เป็นอะไรที่ไม่ยากเลยอะ ก็มันคิดไม่ออก ..... ทำไง ก็นอนดิ ตื่นมาก็ไปเกษตรแฟร์ต่อ
หมุน ๆ อยู่งี้ไปหลายวันช่วงเกษตรแฟร์ น่าเบื่อสุด ๆ
อ่อ มีตื่นเต้นนิดหน่อย ... อะ ไม่ใช่อย่างที่พวกเมิงคิดนะ ไอ้ไล่จับโจรอะ ไม่ได้ตื่นเต้นไรเลย แค่แอบสะใจนิด ๆ
ที่ตื่นเต้นอะมันตอนที่ someone มาต่างหาก ที่จริงก็โทรมาเตือนล่วงหน้าแล้วหละว่าจะมาหา
แต่ว่าก็ไม่ได้ตั้งตัวไรไว้เท่าไหร่ คิดว่าก็คงมาหาเหมือนทุกที
ไอ้เราก็นั่งทำ MPI (คือไรต้องถามปี 3 ภาคคอม) หัวก็กำลังแล่น ๆ คิดจะออกละ เขียนอย่างเมามัน
โอ้ เห็นอยู่ไกล ๆ someone กำลังเคลื่อนที่เข้ามา
แล้วเจ๊ก้มาถึง พร้อมเพื่อนฝูงย่อม ๆ -*- ทำตัวไม่ถูก
เห็นทำตัวหน้าด้าน ๆ แต่ขอบอกว่าขี้อายเหี้ย ๆ ทำไงดี โปรแกรมก็ทำอยู่ จะคุยอ้อนก็มะกล้า
คนนั่งอยู่กองอำนวยการเยอะแยะ เพื่อนเจ๊ก็มา ไม่ ๆ ไม่อ้อนดีกว่า คุยไปธรรมดา ๆ นี่แหละ
"หวัดดี" ไม่พูดปล่าว จ้องกรูใหญ่เลย เอาไงดีวะ
"หวัดดี" กูตอบมั่ง ยิ้มให้ด้วย กลัวหาว่ากูไม่สนใจ
แนะ ยังจ้องกูอยู่ เหมือนเรียกร้องหาความสนิทสนม .... ไม่ ๆ ไม่หลงสายตาเธอหรอก ต้องวางตัวๆ
เรา"..." อย่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้น
เธอ"..." รอยยิ้มเริ่มเลือน ๆ ไปจากหน้าละ
เรา"..." น่า เข้าใจกันหน่อย ทำงานอยู่ เด๋วไปด้วย ขอทำงานก่อนดิ
เธอ"..." หันไปคุยกะเพื่อนแล้ว เริ่มไม่แคร์กูละ
เรา"..." หงะ ไม่ยิ้มแล้ว ไม่เอาน่า
"งั้นไปก่อนนะ " แล้วก็เดินไปเฉยเลย
อ้าว อย่าพึ่งไป ไม่ดิ ไปได้ แต่อย่าไปด้วยสีหน้าแบบนั้น
อารมณ์ ประมาณ อุตส่ามาหาแล้วกูเป็นเหี้ยไรทำไมไม่ใยดีกันมั่ง
นั่งก่งก๊ง ซักพัก ก็เริ่มคิดได้ นี่เค้าโกรธกูใช่มะ
กูนั่งทำงาน เค้าได้เดินเที่ยวกับเพื่อน
ตกลงนี่กูผิดใช่มะ ไม่ ๆ กูไม่ผิด ... แอบงอนซะเลย ไม่ง้อเฟ้ย
หายไป สองสามนาที ........................................................................... นี่ตกลงเค้าจะไม่ชวนเราไปเดินเที่ยวเจง ๆ เหรอเนี่ย
ไปกะเพื่อนเฉยเลย ไม่ได้การละ กูเลยเดินตามไป โปรแกรมช่างแม่งละ
เดินวน ๆ หาซักพัก -*- หายไปไหนกันหมดฟะ ช่างมัน กลับกองอำนวยการก็ได้กูก็เลยนั่งงอนอยู่งั้นแหละ
ตัดสินใจอยู่นานว่าจะเขียนดีป่าว แต่ช่างมันละ เขียนๆไปเหอะ อยากระบาย แต่ไม่อยากเล่าจากปาก ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลยนะ หาว่ากูเลวซะเปล่า ๆ
ตอนค่ำ มีพี่ชายคนนึงมาวาดรูป
อันนี้แหละทีเด็ด
วาดเก่งโคตร เร็วด้วย ทำได้ไงฟะ เอามือลาก ๆ เป็นรูปละ แถมแบบไม่ได้ต้องนั่งนิ่งๆ อีก ดุ๊กดิ๊กได้ตามใจ
ตอนไปดูทีแรกกะลังวาดเด็กท่าทางกะโปกสองคนอยู่ เฮียแกแน่มาก วาดจินตหลาเป็นแหม่ม แคทได้ แน่นอนเจง ๆ
ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ มองผ่าน ๆ แล้วก็ไปเดินตรวจบูทกะเพื่อนปิง
กลับมาอีกที โอ๊ะ เด็กหน้าลาวสองคนนั้นไปแล้ว มีคนใหม่มานั่งแทน
มีแบบใหม่มาให้วาดแล้วแฮะ พอดูดี ๆ ผู้หญิงนี่หว่า ท่าทางจะน่ารักซะด้วย ต้องไปดูซะหน่อย
พอเข้าไปใกล้ แวบแรกที่เห็น หญิงสาวอายุประมาณ 19-21 ปี 32-26-... 34 มั๊ง ตูดไม่ชัวร์เพราะเจ๊นั่งอยู่ ตัวเลขก็เดา ๆ ไปงั้นแหละ ช่วงบนน่าจะ b-c ผิวออกแทนนิด ๆ ตาโต ปากน่ารัก ... แบบที่ชอบเลย
เหยื่อกะลังนั่งเป็นแบบไป หน้าตานิ่งๆ ไม่โดนเท่าไหร่ ซักพักเอาโทรศัพท์มาโทร
เ_ดเข้ ... ยิ้มโคตรน่ารักเลย พูดไปยิ้มไปเนี่ย น่ารักโคตร ๆ เสียงก็น่ารัก โดนหวะ ชอบ ๆ
ม่าย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เราไม่เชื่อในรักแรกพบ อย่า ... อย่าให้ยิ้มเธอทำให้เราเขว
แต่ก็น่ารักอะ ยืนดูละกัน ขอมองหน่อยนะคับ วันนี้ผม hurt ๆ ขอรักษาหัวใจหน่อย
เลยยืนมองเค้าโทรศัพท์ซะ ... ยืนได้ซักพักชักอยากรู้เค้าคุยไร
กระดื้บ ๆ ๆ พยายามยืนให้ได้ยินที่เค้าคุย แกล้วทำว่าดูภาพที่วาดอยู่ แล้วเปรียบเทียบกะหน้าเค้า ทำเหมือนยืนบังแสงมั่ง
อ่า ... ถึงตัวเป้าหมายละ
"เบื่อมากเลยอะ นั่งรอเนี่ย" โอ๊ะ ไม่ต้องเบื่อครับ พี่เค้าวาดแป๊ปเดียวเอง ... นึกตอบในหัวไปเรื่อย ใครจะกล้าพูดฟะ
"อืม ๆ เด๋วจะได้ให้เป็นของขวัญไง" T-T อย่า ๆ อย่าทำยังงี้ นี่เธอมีแฟนแล้วเหรอ ทำไมไม่บอกกันก่อนมั่ง
".... คิดถึงนะ ..... เด๋วไปหา" จำไม่ได้ว่าเค้าพูดไรมั่ง กำลัง hurt กว่าเดิม ชีมีแฟนแล้ว ได้ยินสองคำนี้เข้าไป ... เจ็บ
ไม่เอาละ ไม่ฟังดีกว่า เดินกลับมาด้านหลังพี่คนวาดรูป ทำเหมือนดูแบบเสร็จแล้วว่ามุมไหนแสงเป็นไง ก็จะเอาเปรียบเทียบกะรูป
ยืนดูเค้าคุยต่อ ..... กะลังจ้องหน้าอยู่ ผ่านไปสองสามเสียงหมาเห่า คนน่ารักเค้าก็เงยหน้ามา โอ๊ะ ไม่ ๆ ๆ ซวยแล้ว
สบตากันเลย ทำไงดี ๆ ไอ้หน้าโหดมายืนจ้องอยู่ เค้าต้องกลัวแน่เลย
สมองทำงานหนักในเสี้ยววินาที .... ถ้าทำได้อยากเอาน้ำจิ้มหัวเผื่อคิดออกเร็วกว่านี้
แวบนั้น กูตัดสินใจ มองไปรอบๆ เอาวะมีคนยืนดูเหมือนเราเยอะ
"พี่เค้าวาดรูปสวยมากเลยนะครับ" น่านกรู skill เนียนทำงาน พูดกราด ๆ นำทางไปก่อน หาพักพวก
"ใช่ ๆ วาดเร็วมากด้วย" โอ๊ะ ป้าคนนึงข้าง ๆ ติดกับกูละ ป้านี่ต้องสนใจรูปนี้อยู่แน่ ๆ
"พี่เค้าขึ้นแบบเร็วมากเลยนะครับ แทบไม่ต้องร่างเลย แค่วาดลงเงาก็ได้แบบร่างแล้ว" น่าน หลังจากที่รู้ว่าป้าแกฟังกูพูด ก็ทำเหมือนคุยกะป้าอยู่ อัญเชิญจารย์เฉลิมชัยประทับร่าง วิจารย์งานศิลป์อย่างผู้รู้
"อืมใช่ ก็ว่างั้นแหละ เค้าเก่งมากเลยนะ" เอาหละ กูแน่ใจละ ป้าแกแค่ชอบที่พี่เค้าวาดเก่ง ไม่มีความรู้เรื่องภาพเท่าไหร่ เพราะกูพูดให้มันฟังยาก ๆ แต่ไม่ได้ใช้ศัพท์ของพวกวาดรูปเลย แต่ป้าแกยังทำเหมือนเห็นด้วย แบบนี้กูโม้ไรไปป้าแกก็ฟังแล้วก็เออ ออ ไปตามแน่
โอ้ กูรอดแล้ว แกล้งทำเป็นมองหน้าเค้าบ้าง มองภาพบ้างสลับกันไป ให้เหมือนเทียบหน้าจริงกะภาพอยู่
กับกูคุยเรื่องรูปกะป้า เค้าเลยคุยโทรศัพท์ต่อมะสนใจกูละ
"..." พลาดไม่น่าไปโม้กะป้าแกเลย ป้าแกเล่นจ้อประวัติสมัยยังสาวให้ฟังต่อ
ม่าย ๆ ไม่อยากฟังคนแก่ อยากฟังยิ้มน่ารักพูดมากกว่า "กลับไปทำงานก่อนนะครับ" โฮ่ ๆ ตัดบทเอาซะดื้อ ๆ
นั่งกองอำนวยการแล้วก็แวะเวียนไปเยี่ยมเธอบ่อย ๆ
เห็นแล้วชื่นใจหวะ ชักชอบขึ้นมาจริง ๆ แล้วดิ
เดินมาดูรูปต่อ วาดไปได้เยอะละ แต่พี่แกเริ่มหนืด ๆ เติมนู่นเติมนี่ ไม่เห็นเหมือนตอนวาดให้เด็กสองคนนั่นเลย
นั่นแน่ ชอบเหมือนกันอะดิ อยากให้อยู่นาน ๆ ใช่ไหมละ
"ใกล้เสร็จยังคะ" โอ้ เสียงของเธออีกแล้ว
"ใกล้แล้วหละ รีบเหรอ" เอ๊ะ ไอ้วาดรูปนี่ วาดนาน ๆ หน่อยดิวะ เด๋วต่อยเลย
"วาดเร็วดีนะครับ แป๊ปเดียวโครงร่างคร่าว ๆ เสร็จแล้ว" นี่เลยกรู ยิงไปย้ำเลยว่า พึ่งวาดมาแป๊ปเดียวกับวาดเสร็จแค่โครงร่าง จริงๆ เค้าวาดถึงไหนไม่รู้หรอก
"ไม่เป็นไรพี่ เอาสวย ๆ นะ" ไม่ต้องบอก มันก้สวยอยู่แล้ว จะเอาสวยกว่านี้อีกเหรอเนี่ย
"พี่เค้าวาดตามแบบก็สวยแล้วครับ"น่านกู หลุดปากไปจนได้ ยิงไปซะหนึ่งเปรี้ยงหยั่งเชิง เป็นไงเป็นกันวะ
"..." อย่า อย่ายิ้มแบบนั้น สบตาอีก มันหวั่นไหวนะเฟ้ย อุ้ย แอบเขิลด้วย มีลุ้นเว้ยมีลุ้น
แต่เอ เค้ามีแฟนแล้วนี่หว่า มะเปงไร ได้เพื่อนน่ารักก็ดีเหมือนกัน
เดินกลับกองอำนวยการแก้เขิลซักพัก คิดวางแผนใหม่ก่อน
"อีโน้ต ทำไรเมิง เห็นนะ" น่าน กูลืมได้ไงเนี่ย ทรายก็อยู่ แซวกูซะ ก็ช่าง ไมวะ ก็ชอบอะ ตั้งหลักได้ละ กลับไปดูต่อ
โหยว แย่ละ ภาพจะเสร็จละ ทำไงดีเนี่ย ถ้าเค้าวาดเสร็จตอนนี้ ยิ้มน่ารักต้องจ่ายตังแล้วเอารูปไปเฉย ๆ แน่เลย
"ตาเป็นธรรมชาติดีนะครับ ดูมีชีวิตชีวาดี" โอ๊ะ สบตากะกรูอีกละ พลาดซะแล้วน้องเอ๊ย นึกว่ากรูชมรูปรึงาย เปล่าครับ ผมชมเจ๊อยู่
จ้องซะให้เข็ด ยิ้มตอบมั่ง ตีซี้ด้วยรอยยิ้มไปก่อนหละฟะ ยิ้มตอบด้วย ๆ ๆ ๆ ดีจาย
"โหพี่วาดไม่นานจะเสร็จแล้ว" พยายามย้ำว่าพึ่งวาดไม่นาน แต่ใกล้เสร็จ ฮี่ๆ แต่ที่จริงรูปมันยังขาดอีกหลายอย่าง
"....ว42ว23สนามอินทรีย์...." จำได้คล้าย ๆ ว่าตอนสมัยไปเป็นยามไอ้ ว23 เนี่ยมันคือ ไปถึง รึ ผ่าน ประมาณเนี้ยแหละ ก็แสดงว่าขบวนเจ๊มาถึงแล้วอะดิ ส่วน ว42 มารู้ทีหลังว่าแปลว่าขบวนเสด็จ
เสียดายจริงต้องทำงานต่อซะละ
"ดูท่าเค้าจะเสด็จแล้วนะครับ" (จำไม่ได้ว่าคุยกับเค้าหลังว42รึว่าก่อนว42แต่จำได้ว่าพวกตัวกวนสุมหัวกันเยอะ ๆ น่าจะหลังว42นะ เอาเป็นว่าหลังว42ละกัน)
แอบนอกเรื่อง วิ่งไปกะไอ้ปิง วิ่งบอกคนว่าเค้าจะมาแล้ว กับระวังเรื่องอาหารแล้วรีบวิ่งมาตั้งแถว
เช็ดโด้ ว42 ผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น วิ่งไปเฉย ๆ เลย บูทก็ไม่แวะคุยก็ไม่คุย แล้วให้กูรอทำไมเนี่ย
เข้าเรื่องต่อ หลังจากนั้นกูก็คุยไปเรื่อง จากเนื้อหาที่แอบได้ยินในโทรศัพท์บ้าง เรื่องเกษตรแฟร์บ้าง เรื่องรูปบ้าง
โอเคละ เค้าคุยกะกูละ หว่านล้อมเป็นผล หนูน้อยหมวกแดงจะมาเยี่ยมคุณยายแล้ว ฮี่ ๆ ๆ
คุยกันอีกซักพัก น้องติเดินมาดู กะไอ้แนท "น่ารักหวะ" ดู ดูมันพูด ไม่น่ารักกูจะแวะมาเยี่ยมทุก 5 นาทีขนาดนี้ไมฟะ
ไม่ได้การ คนเริ่มมามุงเยอะ เดินกลับกองอำนวยการก่อน เอาไอ้พวกนี้มาเก็บ อะ กูโดนแซวอีกละ มะเป็นไรไม่ใช่ปัญหา มันแซวที่กองเค้าคงไม่ได้ยิน
โอ๊ะโอ ดูท่าวาดรูปใกล้เสร็จ เด๋วไปคุยอีกที ท่าเวิร์คจะได้พาเดินเที่ยวงานซะ ถือโอกาศหนิดหนม
"พี่หัดนานรึเปล่าครับเนี่ย"
"ก็นานอยู่นะ พอดีผมสายตาดีไง เลยเก็บรายละเอียดง่าย วาดเร็ว" พี่แกถือโอกาศโม้เชียว
"พี่เรียนจบที่ไหนมาเหรอคะ" ยิ้มน่ารักสนใจด้วย
"ผมจบเพาะช่าง"
"แฟนหนูก็เรียนเพาะช่าง" โอ้ เจ็บครับ เจอคำนี้เข้าไป ขอร้องอย่าย้ำได้ไหม รู้แล้วว่ามีแฟน แค่อยากคุยด้วยเฉย ๆ รอเวลาเค้าเลิกกัน หึ ๆ ตัวชั่วเลยกรู
"บ้านผมเรียนศิลปกันทั้งบ้าน พี่งานปั้น ...." โม้แหลกลาญ ประมาณว่า พรสวรรค์ดี แถมครอบครัวหนับหนุน
"อยากเรียนมั่งเรียนที่ไหนครับเนี่ย" นี่แน่ กูถามตัดบทแม่งเลย เบื่อมันโม้จริง ๆ
"ปกติผมสอนอยู่แถว .... "ที่ไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าไกลแหละ แล้วก็คุยเรื่องนี้กับยิ้มน่ารักซักพัก คุยไปสบตาไป สุขเว้ย
"เสร็จแล้วครับ" โอ๊ะรูปเสร็จแล้วแฮะ น่ารัก ๆ ยิ้มน่ารักยืนขึ้นจะจ่ายตัง หยิบรูปตัวเองมาดู ยิ้ม ๆ ด้วย สงสัยคงคิดว่าแบบมันน่ารักรูปก็น่ารักอะนะ อิ อิ งี้แหละคนน่ารักทำไรไม่น่าเกลียด
"... " ชวนคุยต่อเรื่องเก็บรักษารูป
"พี่เรียนไรเหรอคะ" เฮ้ย ทำไมให้กูเป็นพี่ไปแล้วหละ เข้าใจว่าหน้าแก่ แต่น่าจะถามก่อนว่าปีไรนะ แต่ก็ยังดีไม่ถามกูว่าทำงานอะไร
"วิดวะ .. คอม .. ครับ" พยายามย้ำ ๆ หน่อย จะได้รู้ว่าทำไมกูรู้เรื่องศิลปะ
"............" คุยไปเรื่อย เจ๋ง ๆ คุยกันเรื่องส่วนตัวละ ".....หนูเรียน ราม นิเทศ..." ชอบจริง ๆผู้หญิงแทนตัวเองว่า หนู เนี่ยมันทำให้น่ารัก +5 เลย
"......" เวลาแห่งความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็วจนลืม เหล่ามารร้ายด้านหลัง
"เฮ้ยโน้ต แฟนแกโทรมา" กูหันกลับไปอย่างรวดเร็ว แฟนกูเหี้ยไรวะ แฟนกูอยู่ข้างหน้ากูนี่ ตอนนี้ยังไม่ใช่ แต่กำลังพยายาม
โอ้แม่เจ้า ยืนกันเป็นฝูงเลย อยู่กันครบแก๊ง อบก สนุกกันใหญ่ ที่บูทที่ร้านก็ออกมาดูกู ทั้งเพื่อนทั้งรุ่นน้อง
อย่า ๆ ๆ ๆ อย่ามาทำลายชีวิตกูเลย กูขอร้อง คนนี้กูจริงจัง
"ไว้ก่อนน่า"กูแอบส่งสายตาวิงวอนนิด ๆ หวังลึกๆ ว่านายพรานจะยังให้อภัยหมาป่าหิวโซบ้าง
"วิดวะนี่เรียนยากนะคะ เพื่อนหนูก็เรียน..." ฮั่นแน่ หนูน้อยหมวกแดงยังคุยต่อไป เอาวะเข้าท่า ๆ เค้ารู้แล้วหละว่ากูจะจีบ แต่ก็ยังคุยด้วย ผู้หญิงเก่งนะเนี่ย รู้จักรับมือคน วางตัวเป็น
"....." 5555 ได้ชัว ๆ ยังคุยกันต่อได้เรื่อย ๆ เด๋วชวนเดินเที่ยวงาน แล้วก็ตีซี้ซะ ขอเบอร์ จบหลักสูตร 555
"เอ็นไม่ติดก็งี้แหละพี่ ต้องเรียนราม" ม่าย ๆ ชีวิตไม่ได้มีแต่การเรียนครับ
"... " เอาวะเด๋วบอกเดินเที่ยวงานเป็นเพื่อนดีกว่า
"เฮ้ย โน้ต แฟนมึงเค้าโกรธแล้วนะ" กูลืมไปเลย ชีวิตมันไม่สวยหรู มันต้องมีขวากหนามเสมอ
อารมณ์นั้นกูหลุดละ จะกวนกูทำเหี้ยไรนักหนาเนี่ย "ช่างแม่ง ไว้ก่อน" โอ้ซวยละ กูเผลอหลุดไปซะแล้ว
อีทรายเลยตัวดี แสดงเป็นนางพราน ถือขวานมาสับแสกหน้าเลย
หันกลับมา หนูน้อยหมวกแดงรู้ซะแล้วว่าคุณตาคือหมาป่าปลอมตัวมา
"เอ่อ งั้นหนูไปก่อนนะคะ" แล้วก็เดินจ้ำหายไปเลย
กูมองงง ๆ ดูเค้าเดินจากไป ไปไม่ไปเปล่านะ เดินถือชีวิตกะหัวใจกูไปด้วย
กูเศร้า เลย เดินกลับบูท
"วู้ๆ ๆ ~~~~" "เพื่อนผม ๆ" "ไอ้เหี้ยโน้ต ฮ่า ๆ" "เอ้าโน้ตโทรศัพท์แฟนเมิง" "ร้ายหวะ"
ร้องกันใหญ่ พวกมึงสนุกกันนักใช่มะ กูจริงจังนะเว้ย อารมณ์กูเหมือนเจอ soul mate เลยนะนั่น
จะต่อยแม่งเรียงตัวละ แต่เย็นไว้ เสียเธอไปแล้ว อย่าให้ต้องเสียเพื่อนอีก
จากวันนั้นมากูนั่งเศร้าเลย เหมือนอะไรซักอย่างมันหายไป งอนเพื่อน ๆ พี่ ๆ ด้วย แต่ไม่บอกมัน
อยากให้รู้ไว้มั่งนะ ว่านั่นนะ กูตั้งใจแล้วก็จริงใจมาก ๆ โอกาศไม่ง่ายที่จะได้เจอคนที่เราชอบจริง ๆ
แต่ก็ทำใจไว้แล้วหละ พบกันครั้งแรก เรียกบังเอิญ ครั้งที่สองเรียกวาสนา ครั้งต่อมาเรียกบุพเพ
นั่งกองอำนวยการมองทุกคนที่เดินผ่าน ตอนดึก ๆ ก็เดินไปที่พี่วาดรูปบ่อย ๆ กูหวังนะ อยากให้เพื่อน ๆรู้ว่าทำสิ่งที่เลวร้ายกะกรูไป
จนวันเสาร์ต้องไป กำแพงแสน ไปยกร่าง ธรรมนูญนิสิต คืนก่อนนั้นกูไม่ได้นอนเลย
นอนคิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อย ถึงกำแพงแสนก็เหมือนไม่เอาวิญญาณไป ปกติออกต่างที่ต้องจ้อตลอด หาเพื่อนใหม่เสมอ
แต่นี่กลับมาไม่รู้จักใครเพิ่มเลย แทบไม่ได้คุยกะใครเลยด้วย
วันอาทิตย์กลับมาถึง นอนอย่างเดียวเลย ตื่นมาก็ฟุ้งซ่าน หาเกมเล่น รู้สึกเหมือนคนอกหัก นอน ๆ เล่น ๆ อ่านการ์ตูน
ทำไรไม่ได้จริงๆ
ไอ้จอน robot เนี่ย กูจะพยายามให้เสร็จ จริง ๆ นะ
ไอ้เขม ที่จริงคืนนี้จะแก้เว็บให้ละ แต่มันอึดอัดหวะ เลยมาเขียน blog แทน เขียนเสร็จเนี่ยเด๋วปั่นต่อละ
someone ขอโทษที่แอบนอกใจ เธอโกรธอยู่เราก็รู้ แต่ไม่ง้อหรอก กำลัง hurt ไม่มีอารมณ์ง้อ
ไอ้ปิง ไอ้หัวเกรียนเอ้ย
ไอ้อู๋ ได้ข่าวว่าสตรีหมายเลข 1 ได้ตำแหน่งใหม่
ไอ้ขุม กูรักเมิง แต่ขอต่อยก่อนซักทีเหอะหวะ
ไอ้จิง+.... ไปเที่ยวไม่ชวนอะนะ ก็เข้าใจแหละว่าต้องการความเป็นส่วนตัว แต่ตังอะตัง ขายของมาแบ่งกันมั่ง
ณภัทร กูว่าระหว่างตัวแปรทั้งหมด มันต้องมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งแหละว้า
ไอ้ทราย+แนท+พี่เมล์ กูงอน
น้อง ๆ ปี 1 ขยันมาก ๆ รัก ๆกันไว้นะ แต่จะทำไรคุยกันเยอะ ๆ หน่อย ไม่ใช่อยากทำก็ทำ
ตอนนี้ยังพอยิ้มได้ ดีขึ้นละได้ละบาย ช่วงนี้นั่งคุยกะตัวเองบ่อย ๆ ช่วงดึก ๆ นอนไม่หลับ
คิดถึงคนนู้นคนนี้ มะเป็นอันทำงานเลย ... ทำไรไม่ได้เลยจริงๆ หวะ จนหนทางสุด ๆ
รู้สึกทำตัวไร้ค่าอย่างแรง ... เพื่อน ๆ กูขอโทษ T-T
กว่าจะจบได้ ขณะนี้เวลา 5:36 โต้รุ่งอีกแล้ว พรุ่งนี้ไปเรียนไม่ไหวแหง ๆ
เขียนรอบนี้ใช้ภาษาพ่อขุนไปหน่อย ทำไงได้ปกติคุยกันก็พูดแบบนี้นี่นา "งานเขียนจะแสดงตัวตน" ท่าจะจริง ใครรับไม่ได้กับภาษาดิบ ๆ เถื่อน ๆอย่างงี้ก็เซ็นเซอร์เอาเองละกัน copy ใส่ notepad แล้ว แก้คำเอา
เปิดเรียนอีกแล้ว ชีวิตติด loop เซ็งโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
